سیروس رادمنش از جمله ی شاعران موج موسوم به ناب بود که به همراه سید علی صالحی ، آریا آریا پور ، یار مجمد اسد پور و هرمز علی پور در سال 54 وتوسط منوچهر آتشی معرفی شدند. اینها بچه های مسجد سلیمان بودند و همانطو ر که می دانید این شهر نقطه ی عزیمت مدرنیته و صنعتی شدن در ایران بود اما لحن این شاعران اتفاقا در تقابل با آن روند مدرنیسم و مالکیت افزار مدرن بود و بر خلاف جریان داستان نویسی جنوب لحنی شبانی و پاستورال رابود.گونه ای طبیعت گرایی و بدوی گرایی «پرایمیتیویسم » در شعر این ها وجود داشت گرچه می توان گفت لحن و نفس این شاعران با هم فرق می کرد. شعر سیروس به اعتقاد من بیشتر تحت تاثیر شعر دیگر بویژه شعر بیژن الهی بود و او بخصوص از ترجمه ی لورکای بیژن زیاد تاثیرگرفته بود .تاسی سیروس از موسیقی کلاسیک غرب . همچنین آرکائیسم قابل ملاحضه هست .سیروس همچنین متاثر از کانته خوندو اندلسی و «آن و جادوی » یا «دوئنده» نظیر شعر لورکا و موسیقب فلامنکو بود .
